Mei 20-21, 2006 - Verslag European Women’s Cup race 2 van 4: Hengelo, gld

Op vrijdag 19 mei was het dan zover, inpakken en nog gauw even mijn nichtje’ 5 jarige dochtertje Felicia opzoeken in het ziekenhuis die kort ervoor geopereerd was. Daarna vertrek richting de Varsselring te Hengelo’s middags om 15.15uur. Het weer was bar en boos, veel regen en windstoten. Voor vertrek gauw nog doornemen of ik werkelijk alles mee had, ‘pak, check!, helm, check!, handschoenen, laarzen, rugprotector, check!, mountainbike, check! jerrycan, check! zonnebril... je weet maar nooit, check! ... Volgens mij heb ik gewoon alles!!’ Na een uurtje rijden kwam ik aan op het rennerskwartier waar zich de eerste modderpaden door het betrekken van de soms erg zware en logge vrachtwagencombinaties al vormden in de weide. Dat belooft wat...

Na in te hebben geschreven bij de ingang van het rennerskwartier ging ik op zoek naar Dave Hendriksen met wie ik samen de onderhoudstent zou delen. Hij was al aanwezig en druk met het uitleggen van de tentonderdelen. Na samen de tent van 6 bij 3,5 meter te hebben opgezet en tot op het bot nat te zijn geregend, waren we wel toe aan een warme bak koffie. Net op dat moment kwamen Ton en Jantje aangereden met de motor op de aanhanger achter de auto helemaal vol bepakt met banden, tent, slaapspullen enz... Zij hebben ons beiden dit weekend geassisteert en technisch ondersteund.

Er waren al diverse EWCup dames aanwezig en sommigen waren gekomen met wel heel indrukwekkende vrachtwagencombinaties met stoere bestickering en immense voortenten wat wel duidelijk maakte dat het professionele teams waren. Weer anderen kwamen enkel met een busje waar, als de racemotor eruit was, in geslapen werd en een klein voortentje ernaast en dat was het dan, wat een verschil.

Na de tent volledig te hebben ingericht konden we aan de slag om de laatste hand te leggen aan de motor. Er moest een slang gemonteerd worden om de brandstof te kunnen aftappen en er moesten sponsorstickers geplakt worden.

Om 20.00uur zou er een meeting plaatsvinden in de molen. Na daar drie kwartier gezellig gekeuveld te hebben met Ton, Jantje, Iris ten Katen haar vader en Arie Vos werden we gevraagd om naar een andere ruimte te gaan. Alleen de rijders mochten mee naar binnen, Dus m.a.w. Ton en jantje hadden al die tijd op een meeting gewacht waar ze zelf uiteindelijk niet eens bij mochten zijn. Eenmaal terug bij de tent verder met de motor maar om 21.30 uur viel de stroom uit en moesten we bewapend met een zaklamp de laatste stickers plakken. Om een uur of 22.45 naar bed. Ik kon eerst de slaap niet vatten, niet vanwege de zenuwen, maar vanwege dat ik het koud had. In gewikkeld in mijn defensieslaapzak kon ik gelukkig uiteindelijk de slaap vatten.

Zaterdag 20 mei 2006

Om 7 uur opgestaan want om 9 uur stond de eerste vrije training van de dag op het programma. Beide damesklassen, dus de 1000 cc’ en de 600 cc motoren rijden samen de trainingen, kwalificaties en wedstrijd, omdat anders het veld niet gevuld kan worden tot een voor een wedstrijd volwaardig aantal rijdsters. Het regende ook vandaag weer. De voorspellingen waren ook voor de rest van de dag niet gunstig. Dus konden Jantje en Ton op hun gemak de wielen met daarop droog weer banden omzetten naar regenwielen. Konden er vrij zeker van zijn dat het niet droog zou worden namelijk. Bandenwarmers hadden met deze weersomstandigheden en gezien de staat van het weiland ondertussen, ook geen zin meer. Tegen de tijd dat je in Parc Fermé opgesteld staat om de baan op te gaan, zijn de banden weer afgekoeld. Eenmaal gehuld in raceoveral moest daar natuurlijk nog een regenpak overheen. Het zat wel wat strak allemaal. Bij het even voorzitten in racepositie werd ik zowat genekt door mijn eigen regenoveral, dat ding ging dus met die bobbel op de rug niet helemaal dicht, anders zou ik gewoon geen lucht krijgen. Ik zag wat andere dames met mooi strak aansluitende tweedelige regenpakken lopen met gaten daar waar de kneesliders behoren uit te komen. Kneedownen?? Al zou ik het kunnen in de regen, zat het er dus met dit pak aan niet in, of ik zou hem naderhand weg kunnen gooien. Dus weer een ding op mijn verlanglijstje voor de volgende race.


Wachten op de start van de training tussen links Fabienne Migout en rechts Iris ten Katen

De eerste vrije training van de twee die op het programma stonden duurde 20 minuten. Rustig aan de baan een beetje verkennen en langzaam opbouwen was het plan. Ik had nooit eerder met regenbanden gereden, en ook nooit eerder op een stratencircuit. Dat was allemaal verassend, vond het bij de verkenning al een leuk baantje en voelde vertrouwd met de regenbanden, geen rare acties, of wegglijden. Alleen verschrikkelijk weinig zicht door het vizier door de regen. Ik moest over het ruitje van de motor kijken i.p.v. erdoor omdat ik anders gewoon echt niet zag of ik nou op de weg reed of ernaast. Eigenlijk was de terugrit richting de tent of motorhome het rennerskwartier op, meer een uitdaging dan de trainingen, want het was ondertussen zo’n onwijze modderbende dat één van de Ducati fabrieksrijdsters op de rubbermatten bezaaid met blubber omdonderde en haar Duc een modderbad gaf.


Dave op weg voor zijn training; leken wel grasbaanraces…

Bij terugkomst de motor afgespoeld en in de tent gezet. Ton en Jantje checkten alles. Gauw op de mountainbike de eigenaar van mijn overnachtingsplek en mijn vervoer de ‘brandweerbus’, Frans Druiven, opgehaald vanaf de ingang. Daarna opgekleed om warm te blijven, want die regen draagt niet echt bij aan warm blijven natuurlijk. Even later kwamen ook mijn collegaatje Paulien met haar vriend Marcel en de kleine jodi kijken, super dat ze ondanks het slechte weer toch de moeite genomen hebben om naar Hengelo te komen, zeker met de kleine erbij.

Om 10.50 uur was de tweede vrije training. Wederom 20 minuten de baan op. Ik ging al redelijk hard van start, dat bleek ook na het ophalen van de tijden, ik had een tweede tijd gereden in de 600 klasse achter Iris ten Katen. Was de tijd van mij in de eerste training in de regen een 2:32 min, nu was het wederom op een natte baan 2:23 min. Na onze training hoorde ik de commentatoren omroepen dat Arie Vos een tijd reed onder de twee minuten…pfffff blijven oefenen Suus!!! Dat zal er nog effe niet inzitten, zelfs niet op een geheel droge baan helaas. Nu had ik even rust tot 13.15 uur dan zou de eerste kwalificatietraining plaatsvinden.

Die eerste kwalificatietraining waren we aan het twijfelen over de bandenkeus. Het was al een tijd lang droog. Er werd nog steeds op de baan gereden waardoor deze langzaam opdroogde en ik zag hier en daar een droge lijn op de baan ontstaan. We besloten gewoon op deze regenbanden de baan op te gaan. Ik had nu 30 minuten de tijd om een goede tijd te zetten. Ik had afgesproken dat wanneer zich een droge lijn ging vormen, ik de pitstraat binnen zou rijden en mijn banden gewisseld zouden worden. Na de vijfde ronde ging ik naar binnen de baan was half nat, half droog. Toch bleek de slijtage aan de banden mee te vallen en na overleg ben ik ook weer op dezelfde banden doorgereden. Bleek een goede zet om even de rust te pakken, want reed gelijk na de stop mijn beste tijd van die dag, 2:16 min. En daarmee pakte ik de vierde 600 cc tijd en een 8ste startplek op de grid zo bleek. In de uitloopronde kwam ik onderweg Bernice Sangers tegen die volgens mij zonder brandstof stond. Ook reed Samuela di Nardi met een gehavende Aprilia RSV Mille, die overduidelijk een schuiver gemaakt had, want de kuip schraapte over de weg.

De tweede kwalificatietraining heb ik niet gereden omdat het weer was gaan hozen en er dus geen tijdverbetering meer in zat. We besloten niet deel te nemen om maar in ieder geval rondjes te rijden omdat de kans natuurlijk altijd aanwezig is dat je een schuiver maakt. Nu hadden we de kwalificatie ongeschonden doorstaan en dat wou ik graag zo houden. Ook die drie meiden die wel besloten om de baan op te gaan hebben natuurlijk hun tijd niet meer kunnen verbeteren en sommigen hielden het na twee a drie ronden voor gezien. Alleen Iris ten Katen was de grote bikkel die tot het eind is blijven rijden!!! Respect!!

Na deze drukke dag was het tijd om een hapje te eten. Er werd door de catering ter plekke voor een mooi bedrag nasi met pindasaus en satéstokjes aangeboden, dat konden wij drieën natuurlijk niet weerstaan, Dave ging liever voor de vette hap!!! ’s Avonds op tijd mijn bedje ingekropen in de ‘warme’ camper want nu had Frans de kachel aangezet en die is tot vertrek naar huis niet meer uitgeweest. Kwam mooi uit want de bus werd tevens gebruikt als droogmolen voor de natte overalls, schoenen, handschoenen en al het andere wat doorweekt was.

Race day, Zondag 21 mei 2006

Om 8 uur opgestaan en wat broodjes afgebakken. Rustig kunnen ontbijten. Het was weer nat buiten. Dave had de avond ervoor alvast een droogweer band gemonteerd op zijn Suzuki omdat beter weer voorspeld werd, maar die achterband kon weer vervangen worden door een regenband. Want het werd nog niet droog. ’s Morgens moest ik om 10 uur de warming-up rijden. Even weer gevoel krijgen, ondanks dat de baan nu natter was dan de kwalificatietraining de dag ervoor reed ik een tijd van 2:15min een seconde van de kwalificatietijd af gesnoept. Wederom een tweede tijd van de 600 cc klasse, achter Iris.

Het wachten was op de start van de race. Die was gepland om 12.45uur maar werd doordat het programma wat uitliep verzet naar 13.15 uur. Het publiek was ondanks het slechte weer wel op komen dagen. Ook waren er een boel vrienden, familie en kennissen van me komen kijken. Erg leuk allemaal om te zien hoe zij die dag beleefden. Heel anders dan mij natuurlijk. Voor mij werd de spanning al behoorlijk merkbaar. Ik trok voor de laatste keer dit weekend mijn raceoveral aan. Maakte nog een keer mijn vizier schoon en trok mijn net droge handschoenen weer aan. Liep een beetje heen en weer te zoeken naar een paar goede oordopjes. En was al bezig de race te rijden in gedachten. Maf, hoe je iedere keer weer moet opladen voor een training of een race. Ik heb die spanning nodig om scherp te zijn en te blijven om alleen maar te focussen op wat me te doen staat.


’s morgens in de warm-up weer een natte baan

Mijn broer ‘Marc’ was ook aanwezig en hielp Ton, Jantje en Dave bij de laatste handelingen voor de verkenningsronde van de race. Ik had door de tijd te rijden van de dag ervoor de 8ste plek op de startgrid weten te bemachtigen. De eerste vier plaatsen waren voor die dikke 1000cc machines. Ik was de vierde 600 cc machine op de grid. De vlag werd naar beneden gelaten en we begonnen aan de verkenningsronde. Jantje zei nog rustig remmen in het begin…ow ja, niet vergeten er zijn andere wielen ingekomen en de remblokken zijn nog niet op deze schijven ingesleten. Was gelijk wennen remmend richting eerste bocht, ik trok de remhendel in maar er gebeurde weinig tot niets…pfff, effe door blijven remmen om druk te krijgen. De rest van de ronde werd lekker doorgereden om wat extra temperatuur in de banden te krijgen en om de ergste zenuwen een beetje weg te rijden, in mijn geval tenminste.

Na mijn positie op de grid te hebben ingenomen werd de achterbok onder de motor gezet en kon ik onspannen gaan zitten. Ehhh, waar is dat startlicht ook alweer, Hmmm, lekker tegen het velwitte wolkendek in kijken naar het startlicht, niet helemaal ideaal. Maar goed, ik laat in mijn hoofd weer even het idee dat ik aan de buitenkant van de eerste bocht sta de revue passeren, zou een voordeel moeten zijn. Kan mooi langs mijn voorrijder steken als ik een goede start heb denk ik nog. Het signaal 1 minuut voor de start word gegeven en de begeleiders moeten van de baan af. We rijden de warm-up lap en gaan weer op de posities staan.


Fabienne Migout hier nog achter me op de geel rode Ducati

De lampen zijn aan, ik hoor de verhoogde toerentallen van de machines en dan gaat het licht uit. Ik laat de koppeling te snel opkomen en de neus van de R6 reikt een eind de lucht in…K#T denk ik nog bij mezelf, opnieuw beginnen en ik ben eindelijk van mijn plek. Hmm, niet best…ik duik ergens rond de 7e of 8ste plek de Velderbocht in om vervolgens vol op het gas naar de van Manenbocht te gaan. In de trainingen had ik een punt waar daar ik begon te remmen uitgedoktert, maar wat doen die meiden nou voor me, shit, ik moet een dikke 100 meter eerder remmen, dat haal ik nooit, trek vol de remhendel intrekkem om te redden wat er te redden valt, de kont komt omhoog en al links en rechts glijdend laat ik die weer op het asfalt komen maar moet nog een keer vol remmen, zelfde verhaal…ik realiseer me dat ik die rechterbocht niet meer ga redden en rij rechtdoor van de baan af, wat gelukkig daar kan omdat de doorgaande weg rechtdoor alleen met pionnen afgezet is, als ik tot stilstand kom glijd een Ducati van Franse Fabienne Migout voorbij. Fabienne zwaait met d’r armen door de lucht, kwaad dat ze is. Ik draai de R6 weer het circuit op en zie dat de Safety car al aan me voorbij is. De bestuurder heeft me gelukkig in de gaten en geeft aan met zijn richtingaanwijzer naar rechts dat ik ‘m links passeren kan. Dat doe ik net voor het ingaan van de chicane en vanaf dat moment moet ik een letterlijke inhaalrace rijden.


De Van Manenbocht waar het avontuur al even leek op te houden

Binnen die eerste ronde heb ik Karin Ott op de R6 en Roberta Dello Siesto op de Kawasaki 600 uit Italië kunnen inhalen en een ronde daarna Manuela Fokkema op de R6 omdat ze later op het gas ging na uitkomen van Manenbocht. Toen zette ik de jacht in op Urska Turnsek uit Slovenië, voor de chicane, de Kloosterbocht remde ze eerder met de R6 en kon ik ook haar voorbij…zo, weer een plek terug gepakt. In de verte zag ik Bernice Sangers. Ik liep behoorlijk rap op d’r in en na de overhaakse Boschbocht dacht ik haar al te kunnen hebben, maar dat gebeurde pas bij het accelereren richting de boerderij waarachter een bocht naar rechts ligt. Ik kwam haar op vermogen voorbij. Later bleek dat ze heeft proberen aan te klampen en toen ze opschakelde ging het mis en dat had een behoorlijke crash in het gras tot gevolg. Gelukkig alleen materiele schade.

Voor me reed een eind verderop Ester Hoekstra. In de 6e ronde zat ik kort achter haar. En bij het aanremmen van de Molenbocht had ik de keus, er nog even acher blijven of er langs want ik remde een stuk later daar dan haar. Ik besloot nog even te wachten, stom, stommer, stomst. Want helaas maakte ik bij de Veldermansbocht een fout waardoor ik de aansluiting op Ester kwijtraakte en mijn wat oudere r6 vermogen tekort kwam op het rechte stuk. Ik moest dat goed maken door later te remmen en hogere bochtensnelheid te handhaven. Kreeg ik ook nog een keer voor de chicane een blauwe vlag, met andere woorden daar kwam 1000cc Honda-hogesnelheidstrein Nina Prinz aan, ik moest daardoor van mijn lijn af en haar voorbij laten. Kon proberen om daarbij aan te klampen maar dat is echt onbegonnen werk met de R6 en dan erbij, die meid rijdt zo onwijs hard, dat is echt niet te volgen. Twee ronden later in de Boschbocht weer een blauwe vlag, een Ducati-sneltrein ditmaal.

Ik realiseerde me dat dit de positie zou zijn waarop ik zou gaan finishen als er niets raars zou gebeuren. Dat gebeurde ook. Ik finishte als 6e 600cc rijdster. Iris ten Katen was eerste geworden met de Honda, de Italiaanse Chiara Valentini met de 749cc Ducati 2e, en de eveneens Italiaanse Simona Zaccardi op Honda derde. In de 1000 cc klasse werd natuurlijk de Duitse Nina prinz op de honda 1ste, Paola Cassola uit Italie op de Ducati 2de en Alessia Polita uit Italie 3de. Echter de teambaas van de in beide klassen als tweede gefinishte Ducatidames diende een protest in bij de wedstrijleiding op de nummers 1 van beide klassen, want zo zei hij, de ruitjes van beide machines zijn niet conform reglement. Ze zijn te dun in vergelijking met de standaard ruitjes…en geloof het of niet, ook al waren de Italiaanse rijdsters van zijn team het er niet mee eens, de man kreeg zijn gelijk en de beide winaressen werden gediskwalificeerd. Daardoor schoof het hele veld een plek op en werd ik dus 5de en kreeg 11 EWCup punten in plaats van de 10 punten die ik met een 6de plek gekregen zou hebben. Erg flauw van de teammanager, want nina had 28 seconden voorsprong op de nummer 2 op de Duc in haar klasse en Iris een 15 sec op haar nummer 2 in de klasse tot 600cc dat verschil hadden de Ducati dames wanneer Iris en Nina wel met orginele ruitjes gereden hadden echt niet goed kunnen maken.

Uiteindelijk was de uitslag dus:

600cc

1. Chiara Valentini (Ducati)
2. Simona Zaccardi (Honda)
3. Lydia Jean (Honda)
4. Ester Hoekstra (Yamaha)
5. Susanne Bolhaar (Yamaha)
6. Urska Turnsek (Yamaha)
7. Manuela Fokkema (Yamaha)
8. Roberta Dello Siesto (Kawasaki)
9. Karin Ott (Yamaha)
Iris Ten Katen, gediskwalificeerd (Honda)

1000cc

1. Paola Cazzola (Ducati)
2. Alessia Polita (Suzuki)
3. Samuela de Nardi (Aprilia)
DNF Bernice Sangers (Ducati)
DNF Fabienne Migout (Ducati)
Nina Prinz, gediskwalificeerd (Honda)

In het totaal klassement van de EWCup sta ik nu 10e. Al met al was het een bewogen weekend, veel geleerd en gezien en ervaringen opgedaan. We gingen met alles heel te hebben gehouden weer moe maar voldaan naar huis. Wetende dat wanneer ik die remactie niet gehad had in het begin van de race ik nog meer naar voren had kunnen zitten. Ach, wat klets ik nou….ik ben tevreden met het resultaat in mijn tweede race ooit en dat op dit niveau. Ik ga proberen er in Kroatie weer bij te zijn. Echter moet er weer veel gedaan worden. Het hele circus begint weer van voor af aan…maar het is gewoon te leuk om niet te doen!!!


Praten over een bewogen race...                                                      Weer op weg naar huis…

Bij deze mijn dank aan alle mensen die mij geholpen hebben dit weekend te kunnen realiseren. Hopelijk zijn jullie de volgende keer weer van de partij!!!

[Terug naar homepagina] [Terug naar het oude nieuws]
Website engineered by the WebMistress and last updated on May 25, 2006.